مدت زیادی نبودم امیدوارم همتون خوب باشینو زندگی به کام.

یه تشکرم بدهکارم از شما دوستان که نظراتتون مثل بوی نم بارون رو تن خشکم میمونه متشششکرم.

زندگی بازیایه زیادی واسه ما آدما داره خوب یا بدش هر چی باشه جزء قشنگی های زندگیه اینطور نیست؟؟؟؟!!!!.... .

بگذریم اگه بخوام از مشکلات بگم حوصلمون سر میره یه شعر جدید میزارم شاید یکی خوشش اومد:

میتوان عشق را فهمید و عاشق جان سپرد        

 میتوان شاد بود و غم را از یاد برد

میتوان سختی راه را با جان خرید                     

 میتوان تخم نفاق از ته برید

میتوان یار را دید و محبت هدیه کرد                    

میتوان با صداقت در کینه رخنه کرد

میتوان در دل شب تا صحر بیدار ماند                 

 میتوان شور هستی را شاد خواند

میتوان اشک را به دست فراموشی سپرد          

 میتوان با دلی عاشق جان سپرد

میتوان مست بود با بانگ شبگردان شب           

 میتوان با درد عشاق سوخت با درد و طب

میتوان عاشق بود و زنده ماند                        

 میتوان با یار بود و چون خدا تنها نماند

آری میتوان در این کران بی کران                     

عشق را فهمید و عاشق بود تا پای جان

خیلی گلین بازم برمیگردم تا اون روز .......... .

خیلی حالم گرفتست٬بعد مدتها یاده گذشته ها افتادم٬میخوام یه کم دردو دل کنم و بگم چرا اسمه خودمو پسر جهنمی گذاشتم نظر شما چییه:

نمیدونم تا حالا یه دختر بخاطر بیتفاوت بودن شما به اون جلویه چشماتون خودکشی کرده یا نه و یا واستون پیش اومده که زندگی چندین نفر به خاطر شما جهنم شه یا حتی تا حالا گریه های یه مردو دیدین که از شما بخاد هر طوری شده خاطراتتونو از ذهن همسرش پاک کنید و بزارین اونا به زندگیشون برسن و هیچ کاری از دست شما ساخته نباشه ها؟

اینا بخشی از زندگیه منه که از من یه پسر جهنمی ساخته و نمیتونم از اونا فرار کنم ٬راستش خودمم تا چند وقت پیش درکه درستی از این مسائل نداشتم ولی گذشت زمان منو با این مشکلات آشنا کرد ٬فکر میکردم که مشکلات دیگران به خودشون مربوطه و وقطی من کسیو دوست ندارم کسیم نباید منو آره منم عاشق شدم واسه بدست اواردن اونم تمام تلاشمم کردم تا اونم منو تنها گذاشت و تاقت اینهمو حرفای دیگرانو نداشت آره کم اواردو تن به یه زندگی دیگه داد و هیچ دلیلیم واسه من نداشت٬ خیلی صبر کردم تا روزه تولدم برسه و یه تبریک خشک خالی از اون بشنوم اما همه تبریک گفتن حتی اونایی که از من متنفرن یا اونایی که باوجود شوهر بچه هنوز روزه تولد منو یادشون مونده بود اما اون........

نمیدونم با این حرفا نظر شما نسبت به من عوض بشه یا نه اما اینا زندگی منه و من تا آخر زندگی با اونا هستم٬بگذریم سرتونو درد نیارم یه شعر دیگه مهمون من:

ز سیه چشمان بی بنیاد دلم تنگست     

 برای ناله ی عشاق دلم تنگ است

برای ناله ی عشاق و شب گردان شب بیدار    

در این بیغوله این راه چون ننگ است

چه دانند خوش خرامان ابلغ پوش      

که باغ دل عشاق بی بارو بی برگ است

همی حمت ز یاران و همی دوری ز معشوقان   

در این راه پر از آشوب پر از پلهای نیرنگ است

جفای عشاق را نیکی دهد پاسخ ز یک رنگی  

ولی افسوس که دامان معشوقان پر از رنگ است

که نامد عاشق و معشوق او را      

چو دامان بی مهرش پر از ننگ است

چه حاصل ز یک رنگی در این دوران     

که هردم در این محفل پر از جنگ است

چه خوش باشد پاک بودن به این دوران   

هیچکس را نبینی بر دگر او جفا کردست

خوشا ما را که یک رنگیمو واحد بین    

کسی هرگز نخواهد گفت دل ما هم خطا کردست

راستی از نظرات شما ممنون خوش باشین

امیدوارم همتون خوب باشین. از اینکه یه مدت آپ نکردم شرمنده البته اگه واسه کسی مهم باشه

گرفتاریا تمومی نداره از درو دیوار میباره. بگذریم یه شعر دیگه واستون آماده کردم امیدوارم رو سفیدمون کنه:

هر کس که شود یار٬کارش بود انکار               این راه نرفته٬باشد همه تکرار

در باغ خزانی٬گویی سفری بود                     هر گام نهادیم ٬اندوه غم یار

هر گوشه برفتیم٬رنج و ستمی بود                 گویی که دل ماست٬این نقطه پرگار

کارم همه این بود٬یاری به کف آریم                 بیهوده نماید٬پایان همین کار

بی میله زندان٬حبسم به درونم                     نیش همه زهرست٬خود پاسخ این مار

تا پای نهادیم ٬بر روی حقیقت                        بر دوش فلک دید ٬باری ز پس بار

باری به کفم بود٬اندوه جهانی                         گل را به طریقی٬پاسخ بدهد خار

شادی ز دلم برد٬اندوه درونم                           گویی که پری بود٬بر گنبد این دار

صبرم ز برم رفت٬ای خالق هستی                   رحمی به دلم کن٬تا بل نشود زار

تا بعد..................

امیدوارم همگی خوب باشین یه مدت بود آپ نکرده بودم البته اگه واسه کسی مهم باشه

یه شعر دیگه از شعرای خودمو میزارم امیدوارم خوشتون بیاد

خسته از این همه تکرار            خسته از تلخی کردار

منم اون کهنه درخته                سر سپرده به یه دیوار

ریشه های پیر و خسته            شاخه های از هم گسسته

شاخه های خشکی که            همشون از غم شکسته

تویی اون باغبون پیر                که یه روزی ناجیم بود

تویی که تو بهت غمها              ناجی زندگیم بود

اما عاقبت یه روزی                   دست تو منو رها کرد

تک و تنها پیرو خسته               توی باغ بی نهایت

اما من هنوز امیدم                   به دو دست مهربونت

که شاید بیاد یه روزی               بگیرم جونی دوباره

موفق باشید

راستش من قصدم از ساخت این وبلاگ نوشتن شعرای خودم بود ولی به دلایلی تا حالا اینکارو نکرده بودم این اولین شعری که شاعرش خودمم خیلی خیلی خوشحال میشم که منو از نظرات مفیدتون بی بهره نکنین.........

در غروب خاطرات خستگی          مینویسم خط به خط زندگی

مینویسم از بهار و زندگی            مینویسم از غم دل خستگی

مینگارم خط به خط خاطرات         میکشم هر چه آید از تو یاد

میپرم تا اوج این دلبستگی          میشوم دور از تمام زندگی

میکشم بر پرده از این تارو پود      میزنم خط باطل بر سکوت

میشوم دور از این جهان بیکران     میروم آن سوی این خط زمان

دور میمانم تا قیامت از غروب       از تمام لحظه های بی فروغ

باز خواهم گشت بر اصل خویش    تا نجویم روزگار وصل خویش

بهاری باشید

  یکی خندید و  گفت این درهم خرد     نمی ارزید این بیع و شرارا

روان پاک را آلوده مپسند      حجاب دل مکن روی و ریا را

مکن هرگز بطاعت خودنمایی            بران زین خانه نفس خودنما را

بزن دزدان راه عقل را راه             مطیع خویش کن حرص و هوی را

چه دادی جز یکی درهم که خواهی          بهشتو نعمت ارض و سما را

مشو گر ره شناسی پیرو آز            که گمراهیست راه این پیشوا را

نشاید خواست از درویش پاداش              نباید کشت احسان و عطا را

صفای باغ هستی نیک کاریست              چه رونق باغ بیرنگو صفا را

به نومیدی در شفقت گشودن            بس است امید رحمت پارسا را

تو نیکی کن بمسکین و تهیدست           که نیکی خود سبب گردد دعا را

از آن بزمت چنین کردند روشن            که بخشی نور بزم بی ضیا را

از آن بازوت را دادند نیرو            که گیری دست هر بیدست و پارا

از آن معنی پزشکت کرد گردون             که بشناسی زهم درد و دوا را

مشو خودبین که نیکی با فقیران          نخستین فرض بودست اغنیا را

ز محتاجان خبر گیر ای که داری           چراغ دولت و گنج غنا را

کودکان توآمان آغوش خویش

سخنها می توان گفت

غم نان اگر بگذارد.

نغمه در نغمه درافکنده

ای مسیح مادر.ای خورشید!

ای مهربانی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی ناپذیر تو سرودها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد.

رنگها در رنگها دویده.

از رنگین کمان بهاری تو

که سراپرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته است

نقش ها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد.

چشمه ساری در دل و

آبشاری در کف.

آفتابی در نگاه و

فرشته ئی در پیراهن.

از انسانی که تویی

قصه ها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد